21 Nisan 2016 Perşembe

Ses etmeyin sesimin çıkmayışına..





Ses etmeyin ses etmeyişime..
Başlayıp bitiremediğim onca şeye borçlu kaldım zaten bu sessizlikte bir de siz ortak olmayın...
On parmağın mağrifetini bi yürek buruğunda kaybettim ...
Kaydetmedi zihnim parçalı günleri;
Zamanla çoğalırken yürekten eksildiğimi..

Yinede umut dolu yarınlar için koydum başımı yastığa..
Açtığım çukurlara hevesler , amaçlar sığdırdım nice nice...
Çoğaldığımız evlatlara ithafen yeni beklentilere girdim..
Onların öğrendiği her yeni şeyde kendimi ve sevdiklerimi gördüm ..
Peşi sıra gelen umutlar dağ oldu..
Rabbim sığınağım oldu..
İnsan olduğumu bildim payıma düşene şükrettim...
Zaman buldukça içimden geldikçe paylaşarak yaşadım hayatımı teslimiyetle..







Hiç yorum yok:

Yorum Gönder